> ## Content Index
> Fetch the complete content index at: https://ektos-spitiou.ghost.io/llms.txt
> Use this file to discover other available public pages before exploring further.

# Ο άνθρωπος που το' βαλε στα πόδια.
- URL: https://ektos-spitiou.ghost.io/o-anthropos-pou-to-bale-sta-podia/
- Published: 2026-10-11T17:43:29.000Z
- Updated: 2026-10-11T17:43:29.000Z
- Author: Δ

Είναι αργά, πού θες να πάμε τέτοια ώρα; Α, εγώ σε τρένο δεν μπαίνω ποτέ! Θυμάμαι μικρός να βλέπω στην τηλεόραση για ένα δυστύχημα στη Γερμανία. Κάπου στο Ανόβερο νομίζω. Ένα τρένο εκτροχιάστηκε ακριβώς τη στιγμή που περνούσε κάτω από μια γέφυρα. Το πρώτο βαγόνι χτύπησε στις κολόνες, η γέφυρα κατέρρευσε πάνω στο τρένο και τα υπόλοιπα βαγόνια που ακολουθούσαν στοιβάχτηκαν πάνω στα συντρίμμια σαν ακορντεόν. Κατάλαβες ποιο λέω; Τέλος πάντων, δεν έχει σημασία. Απλώς, ελπίζω να κατάλαβες τώρα πόσο παράλογο είναι να θέλεις να ταξιδέψουμε με τρένο. Με αεροπλάνο; Ε, μου φαίνεται πως είσαι τρελός. 

Για αμάξι μην ρωτήσεις -δεν έχω καν. Ούτε ξέρω να οδηγώ. Άκου αυτό: είμαι 16, είναι Τετάρτη πρωί και η μάνα μου με πηγαίνει σχολείο. Έχω σχεδόν αποκοιμηθεί στο πίσω κάθισμα και το κεφάλι μου ακουμπάει στο τζάμι του παραθύρου. Θυμάμαι ένα δυνατό τράνταγμα και μια κυρία στο παράθυρό μου να με κοιτάζει έντρομη. Εγώ κοιτάω τη μάνα μου. Εχει λίγο αίμα στο μέτωπο. Και τα δυο της χέρια στην κοιλιά. Τη χαϊδεύει σαν να γυαλίζει το πιο πολύτιμο διαμάντι στον κόσμο. Ξαφνικά δίνω βάση και στις άλλες μου αισθήσεις. Ακούω. Ακούω τη μάνα μου να φωνάζει κλαίγοντας «το κοριτσάκι μου, το κοριτσάκι μου». Αυτό ήταν… Δεν απόκτησα ποτέ αδέρφια. Δεν είναι άδικο; Ορκίστηκα ότι σε αμάξι δεν ξαναμπαίνω. 

Πως πήγαινα σχολείο; Ξεκίνησα να παίρνω λεωφορείο. Το λεωφορείο, σκέφτηκα, είναι μεγαλύτερο και δυνατότερο, είναι πιο ασφαλές. Αλλά τα μικρόβια; Οι μικροληστές; Και αν ο οδηγός έχει πιει; Και αν καυγάδισε πριν τη βάρδια με τη γυναίκα του και βγάλει την οργή του στο τιμόνι; Όπως καταλαβαίνεις, δεν είχα άλλη επιλογή από το να σταματήσω κάποτε να παίρνω το λεωφορείο. 

Τι εννοείς πώς κινούμαι; Με το μοναδικό μέσο που μπορώ να εμπιστευτώ και να ελέγξω, και λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο: τα πόδια μου! Ναι, περπατάω παντού. Μου έχει γίνει πια συνήθεια. Περπατάω για τη δουλειά, περπατάω για να πάω στο σούπερ μάρκετ, περπατάω για να συναντήσω τους φίλους μου. Έχει, βέβαια, και τα αρνητικά του. 

Τις ηλιόλουστες μέρες ξεκινάω όλος ενέργεια για την παραλία. Παίρνω αρκετό νερό μαζί μου, μια πετσέτα και μια πτυσσόμενη καρέκλα. Βάζω μουσική στο ηχειάκι και ούτε που καταλαβαίνω πότε έφτασα. Αλλά η επιστροφή; Σκέτο βάσανο… Σκέψου να είσαι πεινασμένος από τη θάλασσα, με το αλάτι να κολλάει πάνω σου σαν να προσπαθεί να χωθεί μέσα στις φλέβες σου, και να πρέπει να περπατήσεις 6 χιλιόμετρα για να φτάσεις σπίτι. Όμως έτσι είναι: κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις. Προτιμώ την ασφάλειά μου. 

Βεβαίως, σιγά-σιγά κατάλαβα ότι ορισμένες πολυτέλειες πρέπει να κοπούν, για χάρη της ασφάλειάς μου. Δεν γίνεται να περπατάω 8 χιλιόμετρα συνολικά κάθε Σάββατο για να τρώω με τον παιδικό μου φίλο και τη γυναίκα του. Ούτε να διανύω 6 χιλιόμετρα για να φτάσω στο κατάστημα με τα είδη ζωγραφικής και μετά να περπατάω άλλα τόσα φορτωμένος καμβάδες και χρώματα. 

Η κόρη μου; Εντάξει… Τη βλέπω… Τελευταία φορά ήταν πριν 3 χρόνια. Ξεκίνησα από δω και περπάτησα 3 μέρες και 3 νύχτες για να φτάσω σ’ αυτήν. Όταν με είδε στην πόρτα έμεινε έκπληκτη. Με περίμενε την Πέμπτη το βράδυ και εγώ είχα φτάσει Κυριακή απόγευμα. Αλλά εντάξει, κατάλαβε, τόσα χρόνια στο ίδιο σπίτι μέναμε. Πότε θα την ξαναδώ; Δεν ξέρω… Δύσκολο σ’ αυτή την ηλικία να ξαναπερπατήσω 3 μέρες και 3 νύχτες. Να’ ρθει αυτή; Ίσως, κάποια στιγμή… Βλέπεις, για καλή μου τύχη, προσέχει κι αυτή πολύ για την ασφάλειά της. Δεν έμαθε ποτέ να οδηγεί και δεν μπαίνει ούτε σε πλοία ούτε σε αεροπλάνα και βέβαια ούτε σε αμάξια ούτε σε τρένα. 

Πού μένει; Στο χωριό είναι τον τελευταίο χρόνο. Να πάμε τώρα; Με το αμάξι; Δεν είναι αργά; Δεν ξερώς, ίσως... Θα είσαι προσεκτικός; ...Δεν ξέρω... Ας το αφήσουμε... Είναι αργά. 

\-Τώρα; Με το αμάξι;

\-Τώρα. Με το αμάξι. Θα είμαι προσεκτικός.

\-Δεν είναι αργά;

\-Είναι λίγο… Αλλά ακόμα προλαβαίνεις.

\-... Δεν ξέρω… Ας το αφήσουμε… Είναι αργά.